Μεσούσης της οικονομικής κρίσης το blog σας κάνει πρακτικές προτάσεις, για να μειώσετε τα έξοδά σας.
Θέλετε να αγοράσετε καινούργιο μπλουζάκι, αλλά δεν προλάβατε τις εκπτώσεις;
Θέλετε να πάτε τα ρούχα σας στο καθαριστήριο, αλλά δεν σας περισσεύουν τα χρήματα; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »
Η εφημερίδα “Παρατηρητής”, στην έκδοσή της με ημερομηνία 22 Δεκεμβρίου 2008 (μη σας παραπλανεί το Νοεμβρίου), αναρωτιέται ποιος έχει το pefkiotis.
Αν απαντήσω κερδίζω τίποτα;
Όταν πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια φόρεσα τη στολή του Έλληνα Αστυνομικού, ένοιωσα περήφανος που θα μου δινόταν η ευκαιρία να κάνω και εγώ κάτι στην κοινωνία.
Να προστατέψω τους συμπολίτες μου, να προσφέρω στους συνανθρώπους μου, να εξυπηρετήσω όσους ζητούσαν τη βοήθεια μου.
Σ’ αυτά τα χρόνια δε λέω ότι κατάφερα όλα όσα είχα ονειρευτεί σαν νέος. Πολλές οι αντιξοότητες, σε μια χώρα που όλοι θέλουν η Αστυνομία να επιτελεί με αυστηρότητα και στο ακέραιο το καθήκον της, ΑΛΛΑ στους άλλους . Ο καθένας εξαιρεί τον εαυτό του .
Κατάφερα όμως να διατηρήσω κάτι που με περηφάνια θα κληροδοτούσα στα παιδιά μου: την ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΜΟΥ. Περπατούσα με το κεφάλι ψηλά.
Όμως μέχρι στις 6-12-2008….
Τη μέρα που συνάντησες μια παρέα παιδιών που ανάμεσα τους ίσως ήταν και ο γιος μου . Ίσως πιο πίσω να ήταν και ο γιος σου . Ναι. Σου αντιμίλησαν. Ενδεχομένως να πέταξαν και μια πέτρα. Ίσως και να σε έβρισαν με τον εφηβικό τους τσαμπουκά. Και συ αντί να τους νουθετήσεις ή έστω να φύγεις βρε αδερφέ, ( μήπως ήταν η πρώτη φορά που σε έβρισαν ή μήπως θα ήταν η τελευταία; ) τράβηξες όπλο.
Και πυροβόλησες.
Και σκότωσες.
Ψυχές, ζωές, όνειρα…
Κι αν το παιδί ήταν οργισμένο, σίγουρα δε φταίει αυτό. Μπορεί να φταίμε εμείς οι γονείς, το εκπαιδευτικό σύστημα που καθιστά τους μαθητές τους ποιο σκληρά εργαζόμενους πολίτες, η διάχυτη μυρωδιά της σαπίλας και της σήψης που απλώνεται στη χώρα και που με αποσμητικά προσπαθούμε να καθαρίσουμε και η επιλεκτική ατιμωρησία αποτελεί πλέον κανόνα…και δεν ξέρω τι άλλο.
Όχι όμως ο κάθε 15χρονος.
Τι θα πω στο γιο μου που ντρέπεται να πει πως ο πατέρας του είναι Αστυνομικός ;
Πως θα αντικρίσω τους φίλους του, που με κοιτάζουν πλέον με καχυποψία;
Πως θα πείσω τους συμπολίτες μου να εμπιστεύονται τους Αστυνομικούς και ότι εσύ αποτελείς μια θλιβερή εξαίρεση;
Πως θα γίνω πιστευτός σαν εκφράσω τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του νεαρού;
Γιατί μου πήρες τη αξιοπρέπεια μου;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΕΛΟΣ Ε.Α.Υ.Ν.ΧΑΝΙΩΝ
ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι».
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ.
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα – μη σκοτώνετε τα όνειρά μας. Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ.
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ. Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε.
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ, ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ , ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ!!!
Πού είναι οι γονείς; Πού είναι οι καλλιτέχνες; Γιατί δε βγαίνουν έξω:
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ!!!
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ
Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα. ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.
(επιστολή φίλων του Αλέξη που μας έστειλε ο Τελάλης)
Πως γίνεται να γνωρίζουν κάποιοι με ποιούς μιλάμε, με ποιούς πίνουμε καφέ, με ποιους βγαίνουμε για ψώνια, με ποιούς συνεργαζόμαστε; Πως γίνετε να γνωρίζουν κάποιοι που γράφουμε, τι γράφουμε, πως το γράφουμε; Γιατί κάποιοι θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να κάνουν παρεμβάσεις ανεπίτρεπτες; Ποιος μας κατατάσσει στους μεν ή στους δε; Ποιος μας χαρακτηρίζει καλούς ή κακούς; Με ποια λογική είμαστε φίλοι ή εχθροί; Για ποιό πράγμα ακριβώς έχουμε να απολογηθούμε και σε ποιόν; Γιατί τον τελευταίο καιρό αισθανόμαστε υπό παρακολούθηση, μέσα στην πόλη που ζούμε;;;
